Sinterklaasbestand

 

Vandaag pleit het AD voor een #Sinterklaasbestand. Ik ben het daar mee eens. Voor kinderen is het verhaal van Sint en Piet heel simpel: ze komen in november aan, vertrekken op 6 december en brengen op 5 december hopelijk alle cadeautjes van jouw verlanglijstje.

En in de tussentijd?
Voorpret, spanning, genieten van de verhalen, het meeleven met de avonturen (alsof je er zelf bij bent).Kleur, kleding, stem en lengte; het maakt ze niets uit.

Ik hou van de verhalen van de bisschop van Myra, die met trouwe vrienden veel goeds deed voor kinderen die het lastig hadden. Ik hoop dat we nog heel lang van de verhalen en hun komst mogen genieten.

Esther

 

 

‘Verhalen schrijven: een makkie!’

‘Dat is gewoon opschrijven wat je normaal vertelt’.
Dat dacht ik, toen ik besloot mijn verzonnen sinterklaasverhalen eindelijk op schrift te zetten. Maar dat viel tegen.
In mijn hoofd was de film haarscherp, maar als ik het dan op papier terug las, leek het wel een andere film. Uiteindelijk durfde ik na vier versies de verhalen te laten lezen door professionals. In mijn geval de eigenaresse van een boekenzaak, een schooljuf en een neerlandica die ook zelf boeken schrijft. Zelfs mijn zoon van 18 las mee.

Gespannen wachtte ik hun reacties af. ‘Het verhaal is leuk, origineel en aanstekelijk. Aan de schrijfstijl kan nog veel verbeterd worden’. Ik was erg blij met de opmerkingen en suggesties. Eindelijk handvatten om met andere ogen naar mijn verhaal te kijken.
Deze week ga ik weer een aangepaste verhaal bespreken.

Gelukkig ben ik niet de enige, ook Jochem Myjer vertelde in een interview in het AD dat hij ruim twee jaar bezig is geweest met zijn boek en dat pas de derde keer het verhaal ergens op begon te lijken.
Ach, het blijft trekken. Verhalen verzinnen, vertellen aan kinderen en nu ook opschrijven, zal iets zijn dat ik mijn hele leven blijf doen.

Esther

 

‘zwartepieten’

Een decembertijd zonder Sint & Piet is voor mij niet compleet. ‘Iets doen voor hen die het minder hebben’, ‘zomaar cadeautjes krijgen terwijl je niet jarig bent’, ‘elkaar op de hak nemen’: allemaal onderdeel van een Nederlands volksfeest. Feestelijk, luchtig en met een gezonde spanning. Voor mij dus.

Het zwartepieten van nu, brengt mij in verwarring.small_129-6d8687f28a8fb12c8edfdee9d9f2e68c
Over wie gaat het?
Niet over Piet.

Het gaat over een beeld dat mensen van hem hebben. Een beeld dat in elk kamp steeds vaster & inflexibeler overeind staat. Ze voeren een discussie, geen dialoog. Er is geen intentie om er samen uit te komen.

Het gaat ook over pijn, over niet gezien voelen, niet erkend zijn. Niet van Piet, maar van de mensen  die tegen Zwarte Piet zijn. De andere kant voelt zich aangevallen of misschien ongemakkelijk en durft ook niet het onderliggende issue op te pakken. Dus wordt de discussie over het hoofd van Piet heen gevoerd.

En ik? Ik mis de stem van Piet.
Waar is hij? De mens achter de man die sinds jaar en dag naast Sinterklaas staat. Loyaal, partner in dit grote avontuur. Wie is Piet?
Als uiterlijke kenmerken het profiel bepalen, dan blijft Piet erg oppervlakkig. Dus ik doe er wat aan. Met mijn verhalen waarin ik Piet tot leven laat komen.

En ja, ik hoop dat ze bijdragen aan het de-escaleren van de discussie, zodat er ruimte ontstaat om te praten over de issues die er werkelijk toe doen.

 

 

 

 

Verhalen verzinnen, vertellen en opschrijven

‘Mevrouw, bent u schrijver?’
‘Nee”
‘Dat moet u wel worden, want dit zijn hele mooie verhalen’

Dit keer liet ik het compliment helemaal binnenkomen. De jongen had nog rooie wangen van het luisteren naar het spannende verhaal over de verdwenen Pietenkleding.
Mijn verhalen opschrijven? Zitten ze daar op te wachten? Rondkijkend in de ruimte vol kinderen en volwassenen die nog nagenoten, besefte ik ‘ja, daar zitten ze op te wachten’.

Dus twee weken later in een workshop van Marcel van Driel over Valk2785Verh-Sint_9-1voorkant‘Waanzinnige plannen.. en hoe ze te realiseren’ stond ik voor de groep te vertellen dat ik een boek / cd ging maken met mijn Sinterklaas verhalen. Binnen 10 minuten stonden Sybren Vlasblom, een illustrator,  en ik dromen uit te wisselen en was een samenwerking geboren.

De eerste zeven verhalen zijn uitgeschreven, prachtige illustraties uit de pen gekomen en nu is het tijd de wereld er over te vertellen.
We hebben twee verhalen compleet en de synopsis van vijf andere in een mooi boekje verwerkt en opgestuurd naar uitgevers. Nu maar duimen op een positieve respons…..

 

 

Het is weer december!

‘Esther kan je op 4 december weer op school een van jouw prachtige verhalen komen vertellen? De gehele onder- en middenbouw komt weer in 5 sessies bij jou langs’.

uitsnede

Het is een vraag waar ik elk jaar weer naar uit kijk. Een welkome break in mijn werkende leven. Eén ochtend me helemaal inleven in het prachtige Sinterklaasevenement. Een verhaal vertellen dat kinderen verrast en nieuwsgierig maakt naar het leven en de drijfveren van Sint en zijn Pieten.

Het begint al als ik op het schoolplein aan kom. Alles is in afwachting van Sint die met veel gezang wordt ingehaald. Snel komen de eerste groepen de gymzaal binnen. Hyper, druk en vol verwachting. Binnen 2 minuten hangen ze ademloos aan mijn lippen. Het verhaal leeft en in hun ogen zie ik dat ze er midden in staan. Aan het einde is de opluchting groot dat alles toch nog is goed gekomen. Een meisje komt op me af en geeft me een spontane omhelzing ‘het was zo mooi’ zegt ze. Een jongen vraagt nieuwsgierig ‘hoe ik die avonturen weet?’. Ik fluister hem toe dat ik email met Hoofdpiet en Sint en zo regelmatig hoor wat er speelt. Diep onder de indruk loopt hij de klas uit. Ik neem nog snel een slok water want de volgende groepen komen  er al weer aan. Wat een heerlijke ochtend…..