Sinterklaasbestand

 

Vandaag pleit het AD voor een #Sinterklaasbestand. Ik ben het daar mee eens. Voor kinderen is het verhaal van Sint en Piet heel simpel: ze komen in november aan, vertrekken op 6 december en brengen op 5 december hopelijk alle cadeautjes van jouw verlanglijstje.

En in de tussentijd?
Voorpret, spanning, genieten van de verhalen, het meeleven met de avonturen (alsof je er zelf bij bent).Kleur, kleding, stem en lengte; het maakt ze niets uit.

Ik hou van de verhalen van de bisschop van Myra, die met trouwe vrienden veel goeds deed voor kinderen die het lastig hadden. Ik hoop dat we nog heel lang van de verhalen en hun komst mogen genieten.

Esther

 

 

Zeeziek

Nou, het is me een reisje wel. Sinds we uit Madrid vertrokken zijn is het mistig op zee en nu begint het steeds harder te waaien. Gelukkig hebben we de wind mee, dus we zijn zaterdag op tijd in Meppel.

We hebben veel zin in de komende weken . Er is alleen een klein probleempje. Op de boot zijn nu 33 zeeziek pieten. Ze hangen aan de reling en regelmatig moet er één overgeven. Het zijn eerstejaars Pieten en die hebben nog geen zeebenen. Ach, over twee dagen zijn we aan land en dan is alle misselijkheid weer snel voorbij.

Ik ga slapen het is al laat en vannacht moet ik het stuur van Sinterklaas overnemen.

Hoofdpiet

De eerste kadootjes zijn gekocht

Madrid, 3 oktober                                                 cadeautjes-FB_1coverfoto651x315

Vandaag was het tijd om met Hoofdpiet te kijken naar de voorbereidingen op ons vertrek naar Nederland. Loopt alles goed? Zijn ze al bezig met het bakken van de pepernoten? Wordt de Pietenkleding gecontroleerd op gaatjes, scheurtjes en losse knoopjes. Misschien zijn er Pieten die zo gegroeid zijn dat ze een nieuw pak nodig hebben.
Kadopiet vertelde dat hij al kadootjes had gekocht.  De eerste berichten van de hulppieten in Nederland over de kadowensen kwamen binnen.
Mooi, alles ziet er goed uit. Ik heb zin in de reis naar Nederland

Sinterklaas

‘zwartepieten’

Een decembertijd zonder Sint & Piet is voor mij niet compleet. ‘Iets doen voor hen die het minder hebben’, ‘zomaar cadeautjes krijgen terwijl je niet jarig bent’, ‘elkaar op de hak nemen’: allemaal onderdeel van een Nederlands volksfeest. Feestelijk, luchtig en met een gezonde spanning. Voor mij dus.

Het zwartepieten van nu, brengt mij in verwarring.small_129-6d8687f28a8fb12c8edfdee9d9f2e68c
Over wie gaat het?
Niet over Piet.

Het gaat over een beeld dat mensen van hem hebben. Een beeld dat in elk kamp steeds vaster & inflexibeler overeind staat. Ze voeren een discussie, geen dialoog. Er is geen intentie om er samen uit te komen.

Het gaat ook over pijn, over niet gezien voelen, niet erkend zijn. Niet van Piet, maar van de mensen  die tegen Zwarte Piet zijn. De andere kant voelt zich aangevallen of misschien ongemakkelijk en durft ook niet het onderliggende issue op te pakken. Dus wordt de discussie over het hoofd van Piet heen gevoerd.

En ik? Ik mis de stem van Piet.
Waar is hij? De mens achter de man die sinds jaar en dag naast Sinterklaas staat. Loyaal, partner in dit grote avontuur. Wie is Piet?
Als uiterlijke kenmerken het profiel bepalen, dan blijft Piet erg oppervlakkig. Dus ik doe er wat aan. Met mijn verhalen waarin ik Piet tot leven laat komen.

En ja, ik hoop dat ze bijdragen aan het de-escaleren van de discussie, zodat er ruimte ontstaat om te praten over de issues die er werkelijk toe doen.

 

 

 

 

Het is weer december!

‘Esther kan je op 4 december weer op school een van jouw prachtige verhalen komen vertellen? De gehele onder- en middenbouw komt weer in 5 sessies bij jou langs’.

uitsnede

Het is een vraag waar ik elk jaar weer naar uit kijk. Een welkome break in mijn werkende leven. Eén ochtend me helemaal inleven in het prachtige Sinterklaasevenement. Een verhaal vertellen dat kinderen verrast en nieuwsgierig maakt naar het leven en de drijfveren van Sint en zijn Pieten.

Het begint al als ik op het schoolplein aan kom. Alles is in afwachting van Sint die met veel gezang wordt ingehaald. Snel komen de eerste groepen de gymzaal binnen. Hyper, druk en vol verwachting. Binnen 2 minuten hangen ze ademloos aan mijn lippen. Het verhaal leeft en in hun ogen zie ik dat ze er midden in staan. Aan het einde is de opluchting groot dat alles toch nog is goed gekomen. Een meisje komt op me af en geeft me een spontane omhelzing ‘het was zo mooi’ zegt ze. Een jongen vraagt nieuwsgierig ‘hoe ik die avonturen weet?’. Ik fluister hem toe dat ik email met Hoofdpiet en Sint en zo regelmatig hoor wat er speelt. Diep onder de indruk loopt hij de klas uit. Ik neem nog snel een slok water want de volgende groepen komen  er al weer aan. Wat een heerlijke ochtend…..